Pomoc niesiona Żydom w czasie II wojny światowej przez Polaków była zjawiskiem ogólnopolskim. Nie oznacza to, że Pomoc nieśli wszyscy. Przeciwnie, zdecydowana mniejszość. Wynikało to z faktu, iż tylko niewielki procent społeczeństwa polskiego zetknął się osobiście z uciekinierami z gett czy obozów koncentracyjnych. Spośród nich, tylko nieliczni zostali poproszeni o udzielanie stałej Pomocy. Tym bardziej należy podkreślić fakt, że znaleźli się i tacy Polacy, którzy sami, czasem nawet wbrew woli drugiej strony, Pomoc inicjowali i jej udzielali. Zdarzały się przypadki odmowy przyjęcia oferowanej Pomocy, ze względu na naturalną skłonność do pozostawania do końca z najbliższymi, lub z innych względów. Wstępne tylko badania nad Geografią Pomocy pokazują, iż nie ma chyba takiego regionu przedwojennej Polski, gdzie przypadki Pomocy nie zostałyby odnotowane. Nie tylko na Kresach, gdzie Polacy stanowili mniejszość, ale też na Pomorzu czy ziemiach zachodnich, gdzie ludności żydowskiej było niewiele, a warunki ze względu na wcielenie tych ziem do III Rzeszy bardzo złe, odnotowywano takie przypadki. Można na tej podstawie stwierdzić, iż Pomoc niesiona była wszędzie i przez przedstawicieli wszystkich warstw społecznych. Największą przeszkodą w akcji ratowania nie był brak Polaków gotowych Pomagać, ale brak więzi, brak dostatecznie silnych kontaktów między społecznością polską i żydowską, które umożliwiałyby Żydom odnalezienie tych osób, które byłyby gotowe ich przyjąć.
Prezentowany Geograficzny Indeks Pomocy jest zaledwie przykładem, próbą ustalenia niektórych miejscowości związanych z Pomocą. Co więcej, w tej formie, dotyczy jedynie Polaków uhonorowanych tytułem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.